நீண்ட ! நான்கு ஆண்டுப் போராட்டத்திற்குப் பிறகு, எங்கள் விவாகரத்து முடிவுக்கு வந்தது;
நீதிமன்றத்திலிருந்து விவாகரத்து ஆவணங்களைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு வெளியே வந்தபோது, நான் ஒரு காட்சியைக் கண்டேன்.
💔 நீதிமன்றத்திற்கு வெளியே இருந்த தேநீர் கடை ஒன்றின் அருகே, என் கணவர் தனியாக அமர்ந்திருந்தார்; ஏன் என்று தெரியவில்லை, நான் அவரிடம் சென்று அவருக்கு அருகில் அமர்ந்தேன். ☕
என்னிடம் கேட்காமலேயே, அவர் தேநீர் கடைக்காரரிடம் இரண்டு கோப்பை காட்டமான இஞ்சித் தேநீர் போடுமாறு கூறினார்; எனக்கு இஞ்சித் தேநீர் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும்
என்பது அவருக்கு நன்றாகத் தெரியும்.
சிறிது நேரம் கழித்து, நான் அவருக்கு இன்னும் நெருக்கமாக நகர்ந்து அமர்ந்தேன்; நீண்ட அமைதிக்குப் பிறகு, "நீங்கள் தினமும் மருந்துகளைச் சரியாகச் சாப்பிடுகிறீர்களா?" என்று கேட்டேன். 🫖
அவர் ஒன்றும் சொல்லவில்லை; தலையை மட்டும் அசைத்தார்; மீண்டும் எங்களுக்கிடையே மௌனம் சூழ்ந்தது. சிறிது நேரம் கழித்து,
மருத்துவர் தனக்கு இன்னும் அதிகபட்சம் ஓராண்டு காலம் மட்டுமே உயிர்வாழும் வாய்ப்பு இருப்பதாகக் கூறியதாக அவர் தெரிவித்தார்; அடுத்த வாரம் முதல் அவருக்குக் கீமோதெரபி சிகிச்சை தொடங்க விருக்கிறது என்று சொன்னார். 😢
இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும், நான் ஏதோ ஒரு அதிர்ச்சி நிலைக்குள் — ஒருவித மயக்க நிலைக்குள் — சென்றது போல உணர்ந்தேன்; நீதிமன்றத்தில் நான்கு ஆண்டுகளாக நடந்த சண்டைகள், கோபங்கள், கண்ணீர் எல்லாம் ஒரு நொடியில் அர்த்த மற்றதாகிப் போனது.
🍂 அவர், "உனக்கு எட்டு லட்சம் ரூபாய் வழங்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது, ஆனால் என்னிடம் இப்போது அவ்வளவு பணம் இல்லை" என்றார். 🍂
"அதற்குப் பதிலாக ரோஹினியில் உள்ள பிளாட்டை நீ எடுத்துக் கொள்ளேன்; தங்க நகைகளும் உன்னிடமே இருக்கட்டும் — பிட்டோவின் திருமணத்திற்கு அவை பயன்படும்.
என் வீட்டையும் உன் பெயருக்கு மாற்றித் தருகிறேன்; நான் இல்லாத பிறகு, அதுவும் உனக்குத்தான்" என்று அவர் சொன்ன போது, என் நெஞ்சு வெடித்துவிடும் போல இருந்தது. 💍🏠
நான், "போதும்...!" என்று கூறினேன்; "இன்னொரு வார்த்தை கூட பேசாதீர்கள் — நான் எங்கும் போகப்போவதில்லை; உங்களை விட்டு விட்டு நான் எங்கும் செல்லமாட்டேன்!" என்று கண்ணீருடன் கத்தினேன்.
"எல்லாம் நீங்கள் நினைத்தபடியே நடந்துவிடும் என்று எப்படி நினைக்கிறீர்கள்?" என்று கேட்டு, நான் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் உரக்க அழத் தொடங்கினேன். 😭
என் கண்ணீரைப் பார்த்ததும், என் கணவரும் உடைந்து போய், விம்மி விம்மி அழத் தொடங்கினார்; "தயவுசெய்து என்னை மட்டும் தனியாக விட்டுச் சென்றுவிடாதே" என்று கெஞ்சினார், "நான் இப்போதே இறந்துவிட விரும்பவில்லை." 🤔 அவருடைய கண்ணீரைப் பார்த்ததும், நான் அவரை என் அணைப்பில் சேர்த்துக் கொண்டேன்; அப்பொழுதே, என் வழியில் செல்வதற்குப் பதிலாக, அவருடன் நேராக என் மாமனார்- மாமியார் வீட்டிற்கே சென்று விட்டேன். ☺️
அந்தத் தேநீர் கடையின் இஞ்சித் தேநீர் ஆறிப்போனாலும், அந்த நிமிடம் எங்கள் இருவரின் இதயங்களும் ஒன்றாக இணைந்தன; விவாகரத்து ஆவணங்கள் எங்கள் கைகளில் இருந்தன,
ஆனால் எங்கள் உறவு அந்த ஆவணங்களுக்கு அப்பாற்பட்டது என்பதை அன்று உணர்ந்தேன். அன்பு என்பது சண்டையில்லாத வாழ்க்கை அல்ல, சண்டைக்குப் பிறகும் விட்டுவிட மனமில்லாத பிடிவாதம்;
என் கணவரின் நோய் எங்களைப் பிரிக்க முடியவில்லை, மாறாக அது எங்களை மீண்டும் இணைத்தது.
