மனிதன் உயிருடன் இருக்கும் வரை 5 % இன்பம் 95 % வேதனையுடன் தான் வாழ முடிகிறது . ஏன் ? எப்படி ?

 

மனிதன் உயிருடன் இருக்கும் வரை 5 % இன்பம் 95 % வேதனையுடன் தான் வாழ முடிகிறது . ஏன் ? எப்படி ?

மனித வாழ்க்கை பெரும்பாலும் இன்பத்தை விடத் துன்பம் (வேதனை) அதிகமாகக் கொண்டதாகவே உணரப்படுகிறது. இது "5% இன்பம், 95% வேதனை" என்ற விகிதத்தில் இல்லாவிட்டாலும், துன்பம் அதிக காலம் நீடிப்பதாகவும், இன்பம் தற்காலிகமானது என்றும் உணர்வதற்குப் பல உளவியல் மற்றும் தத்துவ காரணங்கள் உள்ளன.

 

நித்தியமற்ற இன்பம் (Fleeting Pleasure): மனிதன் அனுபவிக்கும் பெரும்பாலான இன்பங்கள் தற்காலிகமானவை. ஒரு மகிழ்ச்சியான தருணம் முடிந்தவுடன், அந்த இன்பம் மறைந்துவிடுகிறது, ஆனால் வேதனை அல்லது ஏக்கத்தின் உணர்வு நீண்ட காலம் நிலைத்திருக்கும்.

 

அதிகப்படியான ஆசைகள் (Constant Desires): பௌத்த தத்துவம் கூறுவது போல், ஆசைகளே துன்பத்திற்கு காரணம். ஒரு ஆசை நிறைவேறினால், அடுத்த ஆசை பிறக்கிறது. இந்த இடைவிடாத ஆசை, நிறைவேறாதபோது வேதனையாக மாறுகிறது.

 

எதிர்பார்ப்புகள் vs யதார்த்தம் : நாம் வாழ்க்கை எப்படி இருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறோமோ, அப்படி இருப்பதில்லை. எதிர்பார்ப்பு பொய்யாகும் போதும், மனிதர்கள் மாறும் போது ஏற்படும் ஏமாற்றம் வேதனையைத் தருகிறது.

 

பயணம், இலக்கு அல்ல: வெற்றியை அடைவதில் உள்ள போராட்டமே 95% ஆகவும், அடைந்தவுடன் கிடைக்கும் மகிழ்ச்சி 5% ஆகவும் அமைகிறது.

 உடலியல் மற்றும் மன வேதனைகள்: பிறப்பு, மூப்பு, நோய், மரணம், நேசிப்பவர்களைப் பிரிதல் போன்ற இயற்கை நிகழ்வுகள் தவிர்க்க முடியாத வேதனைகளைத் தருகின்றன.

 உளவியல் காரணம்: மனித மூளை எப்போதும் ஒரு விஷயத்தில் திருப்தி அடைவதில்லை. அது எப்போதும் "இன்னும் வேண்டும்" என்று தேடுவதால், இருக்கும் மகிழ்ச்சியை முழுமையாக உணர்வதில்லை.

 சுருக்கமாகச் சொன்னால், மனிதனின் "பற்றுதல்" (Attachment) மற்றும் "எதிர்பார்ப்பு" (Expectation) தான் இந்த 95% வேதனைக்கு அடிப்படையான காரணங்களாகக் கருதப்படுகிறது. 

 குறிப்பு: இது ஒரு பொதுவான தத்துவக் பார்வை. வாழ்க்கை என்பது இன்ப துன்பங்களின் கலவை, அதை அணுகும் முறையைப் பொறுத்து இந்த சதவீதம் மாறலாம்.