*சொர்க்கமும் நரகமும் நம்மிடம் உள்ளது !

*சொர்க்கமும் நரகமும்...*

மரணத்திற்குப் பிறகு சொர்க்கத்தில் இடம் கிடைக்க வேண்டும் என்பதற்காக மனிதன் வாழ்நாள் முழுவதும் பாடுபடுகிறான். சிலர் விரதம் இருக்கிறார்கள், சிலர் தானம் செய்கிறார்கள், சிலர் புனித யாத்திரை செல்கிறார்கள், சிலர் இறைவனிடம் நேர்த்திக்கடன் செய்கிறார்கள். புதிதாக கட்டப்பட்ட ஒரு குடியிருப்பில் ஒரு சிறிய வீட்டைப் பெற புள்ளிகள் சேகரிப்பது போலவே சொர்க்கத்திற்கும் தகுதி பெற முயல்கிறோம்.

 

ஆனால் எனக்கு ஒரு கேள்வி.

 

ஒருவேளை நாம் ஏற்கனவே சொர்க்கத்தில்தான் வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறோமோ?

 

காலையில் விழித்தவுடன் சுற்றிலும் ஒரு முறை கவனமாகப் பாருங்கள்.

 

ஒரு சுவிட்சை அழுத்தினால் விளக்கு எரிகிறது. இன்னொரு சுவிட்சை அழுத்தினால் விசிறி சுழல்கிறது. மற்றொன்றை அழுத்தினால் குளிர்சாதன வசதி இயங்குகிறது. குழாயைத் திறந்தால் தண்ணீர் வருகிறது. அடுப்பை ஏற்றினால் சில நிமிடங்களில் உணவு தயாராகிவிடுகிறது. கைப்பேசியை எடுத்தால் உலகின் தகவல்கள் அனைத்தும் நம் கைகளில். அமெரிக்காவில் இருக்கும் நண்பரின் முகத்தைக்கூட சில நொடிகளில் பார்த்துப் பேச முடிகிறது.

 

இவை அனைத்தையும் நாம் மிகவும் சாதாரணமாக எடுத்துக் கொள்கிறோம். இவை வாழ்க்கையின் அரிய வசதிகள் அல்ல; நமக்குப் பிறப்புரிமை என்றே நினைக்கிறோம்.

 

இருநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு வாழ்ந்த ஒரு மன்னரை இன்று நம் வீட்டிற்கு அழைத்து வந்தால், அவர் மீண்டும் வெளியே செல்லவே விரும்ப மாட்டார்.

 

"இது என்ன?" — "சுடுநீர்."

 

"இது?" — "குளிர்ந்த காற்று."

 

"இது?" — "உலகம் முழுவதிலிருந்தும் கிடைக்கும் தகவல்கள்."

 

"இது?" — "பத்து நிமிடங்களில் வீட்டிற்கு வந்து சேரும் உணவு."

 

அப்போது அந்த மன்னர் சொல்லக்கூடும்:

 

"நான் வாழ்நாள் முழுவதும் ஆட்சி செய்தேன். போர்களை நடத்தினேன். செல்வங்களை குவித்தேன். ஆனால் இத்தகைய வசதிகளை ஒருபோதும் அனுபவிக்கவில்லை."

 

உண்மையில், இன்றைய ஒரு சாதாரண மனிதனின் வாழ்க்கை, அக்கால மன்னர்களின் வாழ்க்கையைவிட பல வகைகளில் வசதியானதாக உள்ளது.

ஆனால் விந்தை என்னவென்றால்...

 

இவற்றில் எதையும் நாம் உணர்ந்து மகிழ்வதில்லை.

 

ஏனெனில் மனிதன் ஏற்கனவே பெற்றிருப்பதன் மதிப்பை அரிதாகவே உணர்கிறான்.

 

ஏசி ஓடிக்கொண்டிருக்கிறது; மகிழ்ச்சி இல்லை.

 

அது பழுதாகிவிட்டால் மட்டும் வருத்தம்.

 

கைப்பேசி இருக்கிறது; மகிழ்ச்சி இல்லை.

 

இணையம் செயலிழந்தால் உலகமே முடிந்துவிட்டதுபோல் உணர்கிறோம்.

 

வீடு இருக்கிறது; மகிழ்ச்சி இல்லை.

 

அடுத்த வீட்டுக்காரரின் வீடு பெரியதாக இருக்கிறது என்பதால் வருத்தம்.

 

கார் இருக்கிறது; மகிழ்ச்சி இல்லை.

 

மற்றொருவரிடம் இன்னும் பெரிய கார் இருப்பதால் மனக்குறை.

 

தன்னுடைய சொர்க்கத்தில் நின்றபடியே, மற்றவரின் சொர்க்கத்துடன் ஒப்பிட்டு தன்னைத் தானே துன்பப்படுத்திக் கொள்கிறான் மனிதன்.

 

ஆனால் இதே பூமியில் இன்னொரு உண்மையும் இருக்கிறது.

 

இன்றும் கோடிக்கணக்கான மக்கள் குடிநீருக்காக வரிசையில் நிற்கிறார்கள்.

 

பலருக்கு நிரந்தரமான வீடு இல்லை.

 

இரு வேளை உணவு கிடைக்குமா என்றே தெரியாதவர்கள் இருக்கிறார்கள்.

 

பல குழந்தைகளுக்கு கல்வி கிடைப்பதில்லை.

 

சிலருக்கு போதுமான உடைகள்கூட இல்லை.

 

நாம் சாதாரணம் என்று நினைப்பவை, பலரின் கனவுகள்.

 

நாம் குழாயைத் திறந்தால் தண்ணீர் வருகிறது.

 

அவர்கள் பல கிலோமீட்டர்கள் நடந்து தண்ணீர் எடுத்து வருகிறார்கள்.

 

நாம் ஏசி ரிமோட் கிடைக்கவில்லை என்று கோபப்படுகிறோம்.

 

அவர்கள் மர நிழலைத் தேடி அலைகிறார்கள்.

 

நாம் உணவுக் கட்டுப்பாடு பற்றி யோசிக்கிறோம்.

 

அவர்கள் அடுத்த வேளை உணவு கிடைக்குமா என்று கவலைப்படுகிறார்கள்.

 

அதனால்தான் எனக்குத் தோன்றுகிறது...

 

சொர்க்கமும் நரகமும் மரணத்திற்குப் பிறகு இருக்கும் இடங்கள் அல்ல.

 

 அவை இங்கேயே இருக்கின்றன.

 

அதே நகரத்தில்.

 

அதே கிராமத்தில்.

 

சில நேரங்களில் அதே தெருவில்கூட.

 

ஒரு வீட்டில் புதிய கைப்பேசி மெதுவாக இயங்குகிறது என்று ஒரு சிறுவன் வருத்தப்படுகிறான்.

 

எதிர் வீட்டில், கைப்பேசி இல்லாததால் ஆன்லைன் வகுப்பில் கூட கலந்து கொள்ள முடியாமல் இன்னொரு சிறுவன் தவிக்கிறான்.

 

ஒருவர் சுடுநீர் தாமதமாக வந்தது என்று கோபப்படுகிறார்.

 

மற்றொருவர் குளிக்கத் தண்ணீர் கிடைத்ததே பெரும் மகிழ்ச்சி என்று நினைக்கிறார்.

 

வித்தியாசம் சூழ்நிலைகளில் மட்டும் இல்லை.

 

பார்க்கும் பார்வையிலும் இருக்கிறது.

 

சிலர் நரகத்திலும் சிரித்துக்கொண்டே வாழ்கிறார்கள்.

 

சிலர் சொர்க்கத்திலேயே குறை கூறிக்கொண்டே வாழ்கிறார்கள்.

 

மனிதனுக்கு ஒரு விசித்திரமான பழக்கம் உண்டு.

 

தன்னிடம் இல்லாதவற்றின் பட்டியலை தினமும் தயாரிக்கிறான்.

 

ஆனால் ஏற்கனவே இருப்பவற்றின் பட்டியலை ஒருபோதும் எழுதுவதில்லை.

 

ஒவ்வொரு இரவும் தூங்கச் செல்லும் முன் ஐந்து விஷயங்களை மட்டும் எழுதினால்...

 

இன்று நான் சுவாசிக்க முடிகிறது.

 

இன்று எனக்குக் குடிநீர் கிடைத்தது.

 

இன்று எனக்கு உணவு கிடைத்தது.

 

இன்று நான் பாதுகாப்பாகத் தூங்க ஒரு இடம் இருக்கிறது.

 

இன்று என் அன்புக்குரியவர்கள் என்னுடன் இருக்கிறார்கள்.

 

...வாழ்க்கையைப் பார்க்கும் நம் பார்வையே மாறிவிடலாம்.

 

நாம் சொர்க்கத்தைத் தேடிக்கொண்டிருக்கிறோம்.

 

ஆனால் சொர்க்கம் என்பது ஒரு இடமல்ல; 

 

அது ஒரு விழிப்புணர்வு.

 

நரகமும் ஒரு இடமல்ல; நமக்குக் கிடைத்திருப்பவற்றின் மதிப்பை மறந்துவிடும் மனநிலையே நரகம்.

 

இருப்பதற்கு நன்றி கூறும் மனமே சொர்க்கம்.

 

மரணத்திற்குப் பிறகு என்ன நடக்கும் என்பதை யாரும் உறுதியாக அறியவில்லை.

 

ஆனால் உயிருடன் இருக்கும் இந்த நேரத்தில், வாழ ஒரு அழகான பூமி, சுவாசிக்க காற்று, குடிக்க தண்ணீர், உண்ண உணவு, அன்பு செலுத்தும் மனிதர்கள், ஒரு பொத்தானை அழுத்தினால் கிடைக்கும் எண்ணற்ற வசதிகள்—இவை அனைத்தும் இருந்தும் எப்போதும் மகிழ்ச்சியில்லாமல் இருப்பது உண்மையிலேயே சிந்திக்க வேண்டிய விஷயம்.

 

ஒருவேளை கடவுள் மேலிருந்து புன்னகைத்த படி சொல்லிக் கொண்டிருப்பார்:

 

"உன்னை சொர்க்கத்திற்கே அனுப்பினேன்... அங்கேயும் நீ குறை கூறும் அலுவலகம் ஒன்றைத் தொடங்கிவிட்டாயே!"

  

இது நன்றியுணர்வு, திருப்தி மற்றும் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பார்வையை ஆழமாக சிந்திக்க வைக்கும் அழகான கட்டுரை.

*-பகிர்வு*